กวีติงต๊อง

ท้องฟ้าจะแดงเดือดดังเลือดกา
ฝูงหมาจะรุมละเลงขี้
อาเพศทั่วฟ้าธาตรี
เหล่าผีระริกรี้กินเมือง

เขากินไทยจนเต็มปากจากรากหญ้า
เขากินฟ้ากินรุ้งจนฟุ้งเฟื่อง
จากกินป่ากินเขาเข้ากินเมือง
แม้ทั่วหล้าแค้นเคืองจะทำไร

จะก่อร่างสร้างกายต้องขายชาติ
จะก่อเกิดอำนาจต้องมาดใหญ่
จะต่อทุนต้องทุ่มทุนลงไป
จะต่อต้าน เชิญต่อไป ไม่ครณา

เขาบ่ฟัง เขาบ่ยั้ง เขาบ่สน
เสียงผู้คน ก่นด่าไปใช่เสียงหมา
อันอำนาจมีไว้เหมือนศาสตรา
หากย้อนคืนกลับหาจักจาบัลย์

–

composed : 3-26-06
หลังเสือลงยาก ลงผิดท่าแล้วจะหนาว

…………………………
น้ำใสๆ ไหลช้าช้า จากตาสวย
สะอื้นไห้ ใจหวั่น สั่นระรวย
อ่อนระทวย ทั้งร่างกาย ไร้เรี่ยวแรง

เสียงของเธอ ดังช้าช้า แต่แจ่มชัด
พี่ก็แค่ คนจรจัด อย่ากำแหง
แม้จะสู้ ยอมทน จนสิ้นแรง
ดังฟ้าแกล้ง ที่ทำไป ไร้ความดี

เติมน้ำตา ใส่กะลา ส่องกะโหลก
ดูความโศก กัดกินใจ ในใจพี่
จะช้ำตรม ขมแค่ไหน ใครใยดี
จะโทษใคร คงไม่มี เพราะมีกรรม

…………….น้องเอ๋ย
พี่เฉลย ความนัย ว่าใจช้ำ
น้องจะเห็น ว่าตัวพี่ นี้ริยำ
มาก่อกวน ใจทำ จนรำคาญ

สิบนิ้วประนมขึ้นเหนือเกล้า
กราบงามแทบเท้าอย่างห้าวหาญ
กูนี้ ก็ชาติ ชายชาญ
อหังการ และยึดมั่น ในครรลอง

ยามนี้ พี่ได้คิด ผิดไปแล้ว
ที่ฝันว่า มณีแก้ว จะยอมหมอง
จะลองคบคนยากที่อยากปอง
เหมือนกระต่าย ที่หมายจอง ดวงจันทรา

ขอน้องเจ้า จงยอม อโหสิ
ให้ทิฐิพี่ ที่สูง ล้ำฟ้า
หมายปอง จักสอย จันทรา
ลงมา เปื้อนดิน กินทราย

วักน้ำ เห็นเงา จึงรู้
ว่าพี่ มิคู่ ควรหมาย
ขอเศร้า เฝ้าตรม งมงาย
ยอมช้ำ ตรมตาย คนเดียว

6.22.08

๏ หวั่นไหวดังร่างไร้……………………………..วิญญา
ร่ำไห้เพียงอรรถา…………………………………บ่งแจ้ง
สุดแสนถวิลหา……………………………..ไออุ่น อกแม่
ดังองค์เทวษแกล้ง…………………อยู่ม้วย เสมอเหมือน ๚

๏ ร้อนใจดังไฟกลุ้ม……………………………สุมทรวง
เผาอกพี่แดดวง…………………………………มอดไหม้
เปรียบศรแทงทะลวง………………………………..ใจพี่
โศกศัลย์ยังร่างไว้………………………โศกช้ำ กำสรวล ๚

inspiration : confusion

1.20.05