รักเอย….
ช่วยเฉลยความนัยให้ประจักษ์
ใจทั้งดวงทั้งห่วงใยให้ที่รัก
เฝ้าฟูมฟักห่วงหาแลอาดูรย์
ยามจาก…
ความพลัดพรากกัดกินถึงสิ้นสูญ
ความโศกเศร้า ฝังใน ที่เพิ่มพูน
แสนอาดูรย์ โศกศัลย์ ทุกวันวาร
ใยก่อน…
เคยนอนไร้ทุกข์สุขสนาน
มีครอบครัวคอยรักทุกทุกกาล
มิแผ้วพาน ผิดหวัง แม้ครั้งใด
นี่หรือ?…
ฤาเราบื้อบ้าบอน่างอหาย
ไม่เข้าใจใจรักที่มักกลาย
ที่ทำลายชีพคนจนป่นปี้
ใยเล่า
เมื่อก่อนเราก็สุขถึงเพียงนี้
เพียงขาดรักจากหนึ่งอิสตรี
ฤาต้องม้วย ชีวี ที่สร้างมา….????
ถอดความมาจาก
If it works?
(บทความเดิมเป็นภาษาอังกฤษ โดย Chaos)
เกริ่น :
๏ นัยที่ซ่อนเร้น……………………………ในกาย
เพียงแค่เสงส่องฉาย……………………อาจแจ้ง
ใต้ดวงตาพราวพราย……………………..เพิ่งเริ่ม
สัมผัสรักบ่แสร้ง…………….อ่อนล้า ระทวย ๚
๏ ชายชาญอาจจักม้วย…………….เพียงนาง
เปลื้องเปลือยกายเปล่าพลาง…………..ยั่วเย้า
สัมผัสเพียงเบิดทาง……………………….ล่วงต่อ
วุ่นคิดจิตรุ่มเร้า…………….ยิ่งร้อน เกินทาน ๚
ภายในที่ซ่อนเร้น
เพียงแสงเด่นอาจเห็นฉัน
ใต้ดวงตาเข้มคู่นั้น
บางสิ่งซ่อนอยู่ภายใน
ยื้อฉันเถิด คนดี
ขยิบเนตรรุจีที่แจ่มใส
จินตนาการบ่งบอกถึงความนัย
แล้วปล่อยใจดวงนี้ให้หลุดลอย
เห็นฉันไหม
กับรูปกายที่ไร้ซึ่งอาภรณ์
ที่ฉันเผยให้เห็นผิวอ่อนอ่อน..
เห็นฉันไหม? ..
………………………………….
ร่างกายฉันเปรียบผ้าใบผืนว่าง
ขึงวาดฉันให้สอางค์อย่าโอนอ่อน
นิ้วสัมผัสแทนขนแปรงจิตกร
แล้วระบายจูบอ่อนสะท้อนใจ
แสงสว่างคงไม่สำคัญ
จงใช้แสงในกายฉันแทนแสงสุกใส
เป็นผลงานชิ้นเลิศบรรเจิดไกล
ศิลปฤาต้องใช้เพียงสายตา
รู้สึกไหม นี่ตัวฉัน
ผิวพรรณ ผ่องใส ละไมหนา
สัมผัสแห่งโค้งเว้าเจ้าแก้วตา
รู้สึกไหม ถึงกายาที่น่ายล
ฟังสิฟังให้ดี
อาจมีร้อยพันวลีที่สับสน
ฟังสิฟังในร้อยพันผู้คน
เสียงอึงอลใยสองเราช่างเข้าใจ
ได้กลิ่นฉันไหม
กลิ่นกายละมุนน่าโลมไล้
กลิ่นกรุ่นกำซาบสะกิดใจ
ได้กลิ่นไหม?..
……………………………………
แสดงให้เห็นถึงจินตนาการของคุณ
จงใช้ความละมุนกับกายฉัน
ฉันจะตั้งท่ารอ
เพียงอาจขอเป็นปลายพู่กัน
แบบไหนที่คุณชอบ…แบบไหนที่คุณฝัน
แต่มันคงไม่สำคัญ เพราะทุกส่วนของฉันเป็นของคุณ
เพียรร่ำพร่ำเรียกอ้าง…………………..เรียมอาย น้องเฮย
พิศชอบพิศชมชาย……………………..เชิงชั้น
เรียมรักเรียมเร้นกาย…………………..เร่งก่อ สะพานเฮย
วอนนุชวอนนางนั้น………………………แน่โน้ม เนาใจ
โคลงกลบทอักษรสลับ
เรียมพิศเจ้าพิศเพี้ยง………………..อัปสร
งามขจายลือขจร……………………เรียมเพ้อ
แรกต้องดังต้องศร………………….กามเทวษ
เรียมรักหลงรักเก้อ………………….เพ้อไห้ รำพัน
โคลงกลบทกินนรเก็บบัว
พี่……รัก…….เจ้า….. ยิ่ง…….แล้ว …………………..น้องเอย
ฝาก.. เทวษ..ช่วย…..แย้ม….เปรย……………………บอกน้อง
รัก…..เท่า…..รัก…….อยาก.. เฉลย…………………..ใจพี่
นะ…. เจ้า….. ตอบ….รัก…….ร้อง……………………..อย่าให้ หมองใจ
……….ยามนั้น
กะเท่เร่น้อย ยืนต้นอยู่
ลมพัดโอน เอนอ้า ยังกล้าสู้
ยอมอดสู ลู่ไล้ ไปตามลม
จากพรรษาผ่านพรรษาเข้าพรรษา
แก่กล้า ประสบการณ์เข้าถาถม
พายพิโรธ โกรธกร้าว ร้าวระทม
จำอกตรม จมปลัก ยอมหักกลาง
แตกร้าว เจ็บจำ ช้ำชอก
ทนถลอก ทุกข์ยาก คำถากถาง
จนแห้งเหี่ยว เฉาตาย ที่กลางทาง
หักล้าง แตกร้าว น่าเศร้าใจ
อนิจจา กะเท่เร่
เจ้าทนทุกข์ ยืนเป๋ อยู่หนไหน
มิเหลือซาก มิเหลือใจ
มิเหลือใคร มาดูดำ
จบเรื่องราวของกะเท่เร่
ไม้แก่ ล้มเซ เถลถลำ
ล้มหาย ตายจาก เคยตรากตรำ
ไม่เหลือซากในความจำ แม้นิดเดียว
Inspiration : มัชฌิมา’s บล๊อก
ใจเอย ใจล่องลิ่ว ปลิวไปหา
คิดถึงเธอ อยากพบเจอ เธอแทบบ้า
เหงาหนักหนา เธอจ๋า ฉันเฝ้ารอ
ใจล่องลอย วกเวียนวน
ว้าวุ่นสับสน จนบ้า จนบอ
หยั่งเสียงหัวใจ ใจฉันร้องขอ
“อยากเจอเธอคนดี”
inspiration : ดัดแปลงมาจากโพสต์ของเด็กหญิงฟ้ารุ่ง ในเว็บฟ0นต์
คนดีท่านเปรียบไว้ ………..สีขาว
คนชั่วเปรียบดำราว………หม่นไหม้
คราครั้งขาวมีคราว……….เคราะหข่ม ขาวนา
ขาวหม่นเพียงเทาไซร้…….ห่อนได้ กลายดำ
Inspiration : สี
ก่อนธารหลั่งรินเลือด…….ล้นธาร
วอนพายพัดหมู่มาร……ผ่านพ้น
หวังเพียงไทยประสาน…..ชาติมั่น คงเฮย
ไทยร่วมใจท่วมท้น……หยัดไว้ เพื่อไทย
cryo’s cubicle
29 มี.ค. 2549 เวลา 02:39 น.
พระพายพัดแผ่วพลิ้วผ่านผิวสาว
รวยระรินกลิ่นคาวคละคลุ้ง
จำพรากมาจากป่าเขาเข้าสู่กรุง
ด้วยหวังรุ่งเรืองรองจากสองมือ
Cryo’s cubicle
03/29/49
