กวีติงต๊อง

……….ยามนั้น
กะเท่เร่น้อย ยืนต้นอยู่
ลมพัดโอน เอนอ้า ยังกล้าสู้
ยอมอดสู ลู่ไล้ ไปตามลม

จากพรรษาผ่านพรรษาเข้าพรรษา
แก่กล้า ประสบการณ์เข้าถาถม
พายพิโรธ โกรธกร้าว ร้าวระทม
จำอกตรม จมปลัก ยอมหักกลาง

แตกร้าว เจ็บจำ ช้ำชอก
ทนถลอก ทุกข์ยาก คำถากถาง
จนแห้งเหี่ยว เฉาตาย ที่กลางทาง
หักล้าง แตกร้าว น่าเศร้าใจ

อนิจจา กะเท่เร่
เจ้าทนทุกข์ ยืนเป๋ อยู่หนไหน
มิเหลือซาก มิเหลือใจ
มิเหลือใคร มาดูดำ

จบเรื่องราวของกะเท่เร่
ไม้แก่ ล้มเซ เถลถลำ
ล้มหาย ตายจาก เคยตรากตรำ
ไม่เหลือซากในความจำ แม้นิดเดียว

Inspiration : มัชฌิมา’s บล๊อก