กวีติงต๊อง

รักเอย….
ช่วยเฉลยความนัยให้ประจักษ์
ใจทั้งดวงทั้งห่วงใยให้ที่รัก
เฝ้าฟูมฟักห่วงหาแลอาดูรย์

ยามจาก…
ความพลัดพรากกัดกินถึงสิ้นสูญ
ความโศกเศร้า ฝังใน ที่เพิ่มพูน
แสนอาดูรย์ โศกศัลย์ ทุกวันวาร

ใยก่อน…
เคยนอนไร้ทุกข์สุขสนาน
มีครอบครัวคอยรักทุกทุกกาล
มิแผ้วพาน ผิดหวัง แม้ครั้งใด

นี่หรือ?…
ฤาเราบื้อบ้าบอน่างอหาย
ไม่เข้าใจใจรักที่มักกลาย
ที่ทำลายชีพคนจนป่นปี้

ใยเล่า
เมื่อก่อนเราก็สุขถึงเพียงนี้
เพียงขาดรักจากหนึ่งอิสตรี
ฤาต้องม้วย ชีวี ที่สร้างมา….????