กวีติงต๊อง

สิ้นแล้ว เจ้าแก้วเอ๋ย
ใยจึงต้องลงเอยเป็นแบบนี้
พี่ทั้งรักทั้งหวงห่วงคนดี
ใยเจ้านี้มีมีใจให้กลับคืน

พี่ตาบอด บอดแล้วเจ้าแก้วตา
มองจันทรา เห็นกัลยา พาใจรื่น
มองความรัก เห็นความหวัง รักยั่งยืน
หญิงดาษดื่น ไม่เคยใกล้ ในสายตา

อยากจะขอรักเธอเพียงผู้เดียว
อยากจะเกี่ยว ก้อยร้อยใจ ให้แน่นหนา
อยากดูแล สวมกอด ยอดชีวา
อยากรักษา ตัวเจ้า อยู่เท่านาน

แต่เจ้ามีชายอื่นมองมาดองเกี่ยว
พี่รักเจ้าคนเดียวมิอาจหาญ
ใจพี่เหลวร้าวแตกถึงแหลกราญ
จึงคืบคลาน เร้นร่าง อย่างทรมา

ลาที ลาก่อน บังอรเอ๋ย
ไม่มีแล้ว ที่เคยรัก เป็นหนักหนา
หมดเยื่อใย ฝังแล้วเหยียบ จมบาทา
จบสิ้นแล้ว แก้วตา ขอลาลง …