.
.
.

เราเคยรักร่วมเรียงคู่เคียงหมอน
เขนยนอนแนบข้างอย่างลึกซึ้ง
สิเน่หาเป็นโซ่ตรวนหวนคะนึง
ในยามนี้ หวงห่วงหึง จึงระทม

จำมองเจ้า เคล้าเคลีย นัวเนียนัก
กับกิ๊กรัก คนใหม่ ไม่เห็นสม
พี่รักมั่น ฤาพี่ผิด คิดเป็นปม
ใยต้องตรม ขมขื่น สะอื้นนาน

น้องเอ๋ย…..
พี่รักเจ้า ทรามเชย จึงต่อขาน
ที่ปักใจ ใยไม่ซึ้ง ถึงใจมาลย์
ที่วันวาร ใจเกื้อกูล เคยหนุนนำ

เพลินกิ๊กเก่าเคล้ากิ๊กใหม่ใจล้าอ่อน
ช่างสำส่อน ยอดยาหยี ทำพี่ช้ำ
ใยน้องนางช่างใจไม้ไส้ระกำ
เห็นเป็นภาพที่ตอกย้ำ ช้ำตราตรึง

ถ้อยคำที่จะใช้ควรสุภาพ
และควรทราบ มารยาท ไม่พาด (พิง) มั่ว
อย่าประพันธ์ เอาความ ตามใจตัว
จะเล่นหัว พอขวยเขิน อย่าเกินเลย

~~~~~

ทางขึ้นอยู่ปลายเมฆ
ดังเทพเสกให้ย้ำเตือน
ความฝันอันลางเลือน
ยามสองเราเคล้าคู่ใจ…

~~~~~

ยังจำได้ในอ้อมกอด
เราเคยพรอดรักหนักหนา
หัวใจโดนบีฑา
แต่ชีวาต้องก้าวไป

มีพบย่อมมีพราก
มีทุกข์ยากมีสดใส
เพียงรักซึ้งตรึงใจ
อยู่ที่ใดก็ใกล้กัน …

จะพบหรือจะพราก
การลาจากก็แค่ฝัน
เพียงใจเราใกล้กัน
แม้นฟ้ากั้นแค่ฝันไป

แต่กลีบบางระยับกลับแอบซ่อน
แฝงนัย ยอกย้อน ก่อนแย้มเผย
รักโหยหาหวลหอม ยอมแล้วเอย
เป็นเชลย แห่งรัก อย่างปักใจ … ….

โอ้ จันทร์ที่แจ่มฟ้า
ปล่อย ดาราให้รอเก้อ
ใจร้ายจริงนะเธอ
พลั้งเผลอใจไปไม่รู้

แสงดาวเปรียบเหมือนใจ
แสงอ่อนใสใจหดหู่
ดาวไกลไร้จันทร์คู่
เหมือนพี่อยู่เพียงเอกา …

ลัดผ่านฟ้า ข้ามเมฆา มาครึ่งโลก
ช่างวิปโยค สุดระทม แสนขมชื่น
ภาพตรงหน้า พาให้ช้ำ สุดกล้ำกลืน
เจ้าระรื่น กับชายใหม่ ไร้ละอาย

ทิ้งให้สายลมเศร้าเฝ้าขมขื่น
เคยรักชื่น รักมั่น มาพลันหาย
สายลมโรย โชยพัดเรียง หวังเคียงกาย
สูญสลาย กลายร่าง อย่างระทม

หมดศรัทธา สิ้นแล้วในรัก
หมายสมัคร รักยั่งยืน ยังขื่นขม
ที่เคยร้างราไกลใจระทม
ยังไม่ขมเท่าที่รัก แปรรักไป …

แต่ถ้าเธอ …

อยากจะขอพื้นที่แห่งความรัก
และจะขอพิงพักในความฝัน
อยากจะให้ใจเราไม่ห่างกัน
เธอกับฉันคิดเหมือนกันนะที่รัก …